Faszerowane ziołowe pomidory

Dzisiaj przygotowałam dla Was post o zabarwieniu humorystycznym. Często czytam zarzuty czytelników, że na blogach to wszystko wygląda cudownie, a jak się robi samemu to już niekoniecznie. Albo ludzie mi mówią "ty to tak świetnie gotujesz, ja tak nie umiem". Prawda jest taka, że i mi czasem coś nie wychodzi. Po prostu się nie poddaję i dopiero za drugim podejściem do przepisu danie wychodzi tak, jak powinno. Myślę, że to normalne :)
Poniżej znajdziecie przepis na faszerowane pomidory. Moim błędem było to, że po pierwsze wzięłam wielkie pomidory, a po drugie zostawiłam za cienkie ścianki. Pomidory wyszły pyszne, ale wizualnie - mało atrakcyjne :) Cóż, następnym razem na pewno wyjdą idealne!

Przepis:
6 średnich pomidorów (nie mogą być miękkie)
65g ryżu (użyłam basmati)
1 opakowanie Kamis Fit up do makaronów
świeże zioła (bazylia, oregano i tymianek)
2 łyżki startego parmezanu
1 mała cebula
3-4 ząbki czosnku
świeżo mielony pieprz
sól morska
1 łyżka oliwy

Ryż gotujemy według instrukcji na opakowaniu, po czym odstawiamy do przestygnięcia. Pomidory myjemy i odcinamy im "kapelusze". Nad miską (aby złapać cały sok) drążymy środki - uważając aby nie uszkodzić pomidorów i nie zostawić zbyt cienkich ścianek.Cebulę, czosnek i zioła siekamy drobno.
Na oliwie szklimy cebulę i dodajemy wydrążony miąższ z pomidorów. Dusimy mieszając od czasu do czasu, aż odparuje się woda. Dodajemy czosnek i zioła. Na koniec dodajemy ryż i przyprawy. Mieszamy całość, smażymy razem około 2 minuty, po czym odstawiamy do wystygnięcia (mieszamy co jakiś czas).
Naczynie żaroodporne smarujemy odrobiną oliwy. Do farszu dosypujemy parmezan, nakładamy farsz do pomidorów, przykrywamy kapeluszami układamy w naczyniu żaroodpornym. Pieczemy około 20 minut w 160 stopniach.

 

Recenzja książki Fotografia Kulinarna i KONKURS.

Dzięki wydawnictwu Helion dostałam książkę Nicole S. Young  Fotografia kulinarna od zdjęcia do arcydzieła, aby napisać dla Was recenzję. Zapraszam do lektury :)

Nie tak dawno temu stałam się szczęśliwą posiadaczką lustrzanki cyfrowej. Jakość moich zdjęć poprawiła się od razu, ale szybko okazało się, że jeszcze długa droga przede mną. Odkrywanie nowych funkcji aparatu, dobieranie odpowiedniego oświetlenia i kompozycji, nauka stylizacji potraw – jest naprawdę wiele do nauczenia się. Internet, jak wiadomo, pełny jest informacji – niestety zarówno tych przydatnych, jak i tych mieszających w głowie. Wyszukanie tych, które faktycznie były dla mnie pomocne zajęło mi sporo czasu.

Książka Nicole S. Young zbiera zawiera wszystkie przydatne informacje zarówno dla początkujących i tych już nieco zaawansowanych. Często, przy robieniu zdjęć ugotowanej przez nas potrawy, mamy w głowie obraz tego, jak zdjęcie jak powinno wyglądać. Jednak często „pstrykamy” i wychodzi nam coś zupełnie innego, dalekiego od naszych oczekiwań. Książka ta, pomoże nam osiągnąć to, co byśmy chcieli.

Książka jest podzielona na siedem rozdziałów. Pierwszy to wyjaśnienie podstaw fotografii. Pojęcia takie jak czułość iso, głębia ostrości czy bilans bieli przestaną być dla nas zagadką. Jest to raptem szesnaście stron, więc myślę, że jest to dla tych, którzy znają już podstawy fotografii i są obeznani z posiadanym przez siebie sprzętem fotograficznym i można potraktować go jako przypomnienie, bądź doprecyzowanie.

Drugi rozdział poświęcony jest sprzętowi foto – aparatom, obiektywom i akcesoriom. Jeśli już zainwestowaliśmy w aparat i nie zamierzamy go zmieniać w najbliższym czasie będzie to dla nas rozdział nieco nieprzydatny. Natomiast jeśli stoimy nadal przed (niesamowicie trudnym zresztą) wyborem sprzętu, który będzie nam towarzyszyć przez (zazwyczaj) długi okres czasu – ten rozdział może nam się bardzo przydać, pomóc i ułatwić wybór.

Trzeci wyjaśnia zagadnienia odnośnie oświetlenia – wyjaśnia jakie są rodzaje światła, jak je widzieć, zrozumieć i oswoić. Niesamowicie przydatne dla mnie okazały się rysunki, pokazujące ustawienie potrawy względem oświetlenia i rozmieszczenia blend. Zdjęcia przy sztucznym oświetleniu robiłam na razie zaledwie kilka razy (zazwyczaj korzystam ze światła dziennego), ale miałam okazję zastosować wskazówki z książki. Dzięki temu naprawdę zauważyłam progres na zdjęciach.

W czwartym rozdziale autorka zdradza nieco swoich sekretów odnośnie stylizacji i prezentacji potraw. Podaje sporo naprawdę przydatnych sztuczek i trików, których używa. Nie są to aż tak dziwne propozycje, jak w niektórych książkach o fotografii żywności z którymi się spotkałam (jak np. używanie lakieru do włosów, opalanie surowego mięsa i ryb palnikiem, czy też używania zamienników produktów spożywczych). Raczej są to drobne sztuczki, które ułatwią nam fotografowanie.

Kolejny rozdział omawia zagadnienia związane z kadrowaniem, ostrością i perspektywą. Zapoznajemy się z zasadami kadrowania. Autorka także pokazuje na co powinniśmy zwracać uwagę przy robieniu kompozycji do zdjęcia – nawet porusza temat kolorów.

Szósty rozdział to praktyczny poradnik obróbki zdjęć w programie Photoshop. Tu muszę przyznać, że byłabym bardziej zadowolona, gdyby mowa była o programie Adobe Lightroom, który jest znacznie tańszy i bardziej dostępny dla przeciętnego śmiertelnika niż Adobe Photoshop, który kosztuje niemałe pieniądze i najczęściej używany jest przez profesjonalistów, zajmujących się grafiką. Doświadczenie z Photoshopem również mam i muszę przyznać, że ten krótki poradnik jest świetnie opisany, wyjaśnia podstawowe pojęcia przydatne przy korzystaniu z programu. Wszystko jest opisane krok po kroku, więc nawet początkujący da sobie radę.

Ostatni, siódmy rozdział nosi tytuł Za kulisami i pokazuje cały proces sesji zdjęciowych – począwszy od umiejętnego nakładania potrawy na talerz, dopasowywania oświetlenia, różnych ujęć po obróbkę zdjęcia na komputerze i efekt końcowy.

Największe plusy tej książki według mnie to:

- naprawdę świetny jest ostatni rozdział, bardzo pomocny przy fotografii kulinarnej

- najbardziej pomogły mi rysunki, objaśniające ustawienie całego zestawu (gdzie jest źródło światła, aparat, blendy itp)

- wkładki między rozdziałami pt. Omawiamy zdjęcie, opatrzony pomocnymi strzałkami, zwraca uwagę na ważne w fotografii kulinarnej szczegóły

- poradnik obróbki zdjęć, pomagający poradzić sobie z najczęstszymi problemami, które przytrafiają się przy fotografii kulinarnej

Nie posiadam niestety poprzedniej książki o fotografii kulinarnej, która również ukazała się nakładem wydawnictwa Helion - książki Helene Dujardin Ujęcia ze smakiem, więc nie mam porównania między tymi dwoma pozycjami. Jednak jestem pewna, że książka Od zdjęcia do arcydzieła pomogła mi robić lepsze zdjęcia. Zawiera naprawdę dużo cennych wskazówek – nawet jeśli nie chcemy zajmować się fotografią kulinarną zawodowo, a po prostu robić dobre, apetycznie wyglądające zdjęcia na kulinarnego bloga. Myślę, że jest to podstawowa pozycja, której nie może zabraknąć w naszej domowej biblioteczce.

Dzięki uprzejmości wydawnictwa Helion dostałam jeden bonusowy egzemplarz książki dla czytelników mojego bloga. Jeśli macie chrapkę na książkę Fotografia kulinarna od zdjęcia do arcydzieła zapraszam do konkursu.

Aby wziąć udział w konkursie należy:

- polubić mój fanpage na facebook’u

- wysłać mi swoje zdjęcie kulinarne – takie które uważacie za swoje najbardziej udane, z którego jesteście najbardziej zadowoleni

- zdjęcie należy wysłać do 31 sierpnia na adres feedmebetter@o2.pl w tytule wiadomości wpisując „konkurs fotograficzny”

- wyniki podam na blogu 2 września

Zapraszam do udziału w konkursie :)

Zdrowa przekąska - chrupki z ciecierzycy.

Podobno ludzie dzielą się na tych, którzy uwielbiają słodycze i takich, którzy wolą słone przekąski. Dzisiaj mała propozycja dla tych, którzy są na diecie, lub po prostu starają się unikać niezdrowego, przetworzonego jedzenia, a uwielbiają słone przekąski typu paluszki, solone orzeszki, precelki, chipsy czy popcorn. Alternatywa znacznie zdrowsza, a równie pyszna.

Przepis:
150g suchej ciecierzycy
3-4 łyżki oliwy z oliwek
sól morska
ostra papryka mielona
pieprz kolorowy
czosnek w płatkach mielony
zioła prowansalskie.

Ciecierzycę namaczamy w misce z wodą na całą noc. Po tym czasie płuczemy i gotujemy według instrukcji na opakowaniu. Odcedzamy i odstawiamy w misce do wystudzenia, mieszając do czasu do czasu.

Do ciecierzycy wlewamy oliwę z oliwek i mieszamy, aby wszystkie ziarenka się nawilżyły. Dodajemy dowolne przyprawy - według gustu i uznania. U mnie: czosnek mielony, pieprz kolorowy, ostra przyprawa, zioła prowansalskie.Obtaczamy dokładnie ciecierzycę w ziołach.

Wykładamy ciecierzycę na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 180 stopni i pieczemy około 40 minut - na ładny, zarumieniony złoty kolor.

Są pyszne zarówno na ciepło, jak i na zimno. Przechowujemy je w zamykanym pojemniku - jeśli tego nie zrobimy staną się bardzo twarde. Mogą sobie leżakować bardzo długo.

Roladki z kurczaka na sałacie.

Kiedy napisała do mnie firma Kamis z propozycją napisania recenzji ich produktów z serii Kamis Fit up z radości podskoczyłam aż pod sufit. Prawda jest taka, że używam ich od dawna - od czasów, kiedy to zaczęłam przykładać większą uwagę do składów produktów. 

Zaczęło się tak naprawdę od Dukana, kiedy to w przyprawach nie mogło być dodatku cukru. Dieta była fatalna i niezdrowa, ale stworzyła u mnie bardzo dobry nawyk - czytania etykiet, kupowanych przeze mnie produktów. Potem moja wiedza na temat żywności zaczęła się nieco zwiększać. W używanych przeze mnie przyprawach nie mogło być soli i glutaminianu sodu. Teraz po prostu nie kupuję żadnych, które w składzie zawierają powyższe, skrobię modyfikowaną lub jakiekolwiek składniki, których nazwy ciężko jest wymówić.

Kamis Fit up zawsze mam w swojej kuchni, skład przypraw jest w pełni naturalny, nie zawierają żadnych świństw i dlatego też stwierdziłam, że bardzo chętnie Wam go polecę.

Postanowiłam pokazać Wam mój pomysł na pyszne i zdrowe danie: wspaniałą sałatę z sosem sałatkowym i faszerowane  roladki z kurczaka z wykorzystaniem przyprawy do... makaronu. Bo przecież kreatywność w kuchni to podstawa! A ta właśnie przyprawa - z dodatkiem błonnika i suszonych pomidorów jest jedną z moich najulubieńszych.

Faszerowane roladki z kurczaka (2 porcje):

1 podwójna pierś z kurczaka

3-4 pomidory suszone

1/2 kulki mozzarelli (opcjonalnie light)

pesto z suszonych pomidorów (domowe lub np. z Lidla)

przyprawa Kamis Fit up do makaronów

sól morska

pieprz

Pierś z kurczaka myjemy, oczyszczamy i rozdzielamy na dwa filety. Rozbijamy je tłuczkiem bardzo cienko (najlepiej przez woreczek lub folię spożywczą). Jedną stronę posypujemy tylko przyprawą Fit up do makaronów, solą i pieprzem, a drugą najpierw smarujemy pesto, posypujemy solą i pieprzem i obficie przyprawą. Układamy pasek pokrojonych w paseczki suszonych pomidorów i sera mozzarella. 

Zawijamy roladki, można pomóc sobie wykałaczkami, aby się nie rozwijały. Zawijamy każdą roladkę w folię aluminiową i wstawiamy do piekarnika (nagrzanego do 180 stopni). Pieczemy około 30 minut. Po tym czasie rozchylamy folię i pieczemy jeszcze 10 minut. 

Ja przygotowałam sobie roladki poprzedniego dnia, aby zdążyły się lepiej "przegryźć", a następnego odgrzałam je na patelni. Podałam je na pysznej sałacie - przepis poniżej.

Sałatka:
3/4 opakowania miksu sałat z rukolą
1/2 kulki mozzarelli (pozostałej z kurczaka)
kiełki brokuła
pomidorki koktajlowe
1/2 dojrzałego awokado
sos sałatkowy Kamis Fit up włoski - z truskawkami i szałwią

Do szklanki wlewamy 3 łyżki oliwy z oliwek i 1 łyżkę octu winnego (lubię sos bardziej skoncentrowany niż sugerowane jest na opakowaniu). Dosypujemy zawartość opakowania sosu sałatkowego Fit up i mieszamy dokładnie. Odstawiamy na kilka minut.

Sałatę wrzucamy do miski, dodajemy kiełki brokuła i umyte pomidorki. Mozzarellę siekamy drobno, awokado kroimy na pół, po czym kroimy na plasterki.  Mieszamy wszystko razem.

Zawartość szklaneczki z sosem mieszamy dokładnie jeszcze raz, wlewamy do miski z sałatkę i mieszamy całość. Od razu podajemy.

Dla ciekawskich, tak jak ja podaję skład użytych produktów Kamis Fit up:
sos sałatkowy: czosnek, błonnik owsiany, tymianek, rozmaryn, majeranek, bazylia, suszona truskawka, szałwia, pieprz czarny
przyprawa: suszone pomidory, czosnek, oregano, bazylia, błonnik owsiany, papryka, szczypiorek, natka pietruszki

Pełnoziarnisty placek ze śliwkami.

Najprostszy, a nawet wręcz banalny. Zwykły placek ze śliwkami. Nie może się nie udać i jest ekspresowy w wykonaniu. Śliwki można też zastąpić dowolnymi, sezonowymi owocami. Idealne ciasto do popołudniowej kawy lub herbaty. A niektórzy potrafią nawet jeść go na śniadanie :)
Opierałam się na tym przepisie, ale po pierwsze z braku masła zastąpiłam je margaryną roślinną do pieczenia, a w trakcie okazało się, że trzeba dać więcej mleka - dałam o jakieś 1/3 szklanki więcej.

Przepis:

250g mąki pełnoziarnistej

150g masła

100g cukru (może być brązowy, słodzik lub Stevia)

4 jajka

szczypta soli

2 łyżeczki proszku do pieczenia

700g śliwek wypestkowanych, przekrojonych na połówki
4 łyżki mleka + 1/3 szklanki

Przesiewamy mąkę z proszkiem do pieczenia. Ucieramy mikserem masło. Gdy będzie jasne i puszyste dodajemy sól i cukier, ucieramy. Następnie pojedynczo wbijamy jajka, nadal miksując. Dodajemy przesianą mąkę z proszkiem do pieczenia. Na końcu dodajemy powoli mleko. Konsystencja ciasta powinna być bardzo gęsta, ale nadal płynna. Przelewamy do formy(35x23cm), wyłożonej papierem do pieczenia, na wierzchu gęsto układamy śliwki (skórką do dołu), dociskając je lekko. Pieczemy ok. 40-45 minut (na złoty kolor) w piekarniku nagrzanym do 180 stopni.